馃摎Co艣 jest na rzeczy
Zaczn臋 od tego, 偶e skoro o tym pisz臋, to jest co艣 na rzeczy 馃槈
A tak serio, to ten zwrot jest… nieobecny w wi臋kszo艣ci s艂ownik贸w (pojawia si臋 tylko w jednym, o czym poni偶ej) i w zwi膮zku z tym powinien by膰 traktowany jako niepoprawny, cho膰 jest tak powszechny w polszczy藕nie jak maki na 艂膮kach.
Inny s艂ownik j臋zyka polskiego podaje tak膮 definicj臋 co艣 jest na rzeczy: „M贸wimy, 偶e co艣 jest na rzeczy, je艣li przypuszczamy, 偶e czyje艣 post臋powanie ma zwi膮zek z dan膮 sytuacj膮.”
Spodoba艂 Ci si臋 m贸j wpis? 
Mieszkam od wielu lat za granic膮 i jestem wraz z moimi znajomymi przera偶ona za艣miecaniem j臋zyka polskiego. I za takie uwa偶am r贸wnie偶 zwroty „co艣 jest na rzeczy”, „dzie艅 dobry bardzo” itp. .
A ju偶 do przyslowiowej „bia艂ej gor膮czki” doprowadza mnie jak s艂ysz臋 polecenia/wskaz贸wki wypowiadane w liczbie mnogiej a dotycz膮ce pojedy艅czej osoby np. lekarz do pacjenta: „rozbieramy si臋”, kelnerka do klienta „to co zamawiamy”, przedszkolanka do dziecka „teraz pijemy mleko” itp, itd. a 偶adna z tych os贸b nie ma najmniejszego zamiaru wykonania swojego polecenia. Jaki to ma sens i dlaczego jest tak bezkrytycznie powszechnie stosowane?
Smutne jest to, 偶e takim j臋zykiem pos艂uguj膮 si臋 te偶 dziennikarze i propaguj膮c te dziwol膮gi j臋zykowe w mediach przyczyniaj膮 si臋 do ich rozprzestrzeniania zamiast je publicznie krytykowa膰.
Liczba mnoga chyba ma zast膮pi膰 formy typu: Prosz臋 si臋 rozebra膰, wypij prosz臋 mleko itp. Jest to irytuj膮ce, bo gramatycznie ja + kto艣 = my. Czyli musz臋 co艣 robi膰, 偶eby powiedzie膰 my. Obawiam si臋, 偶e wygra膰 z tym nie mo偶na 馃檨