Ja, ty, się: o zaimkach

Zaimki odpowiadają na pytania tych części mowy, które zastępują. I z tego powodu wyróżniamy zaimki:

  • rzeczowne, np. ja, ty, oni, one, ktoś, coś, nikt, nic; w zdaniu mogą być podmiotem (On jest bardzo mądry) lub dopełnieniem (Widziałem ją w pokoju),
  • przymiotne, np. mój, czyj, jaki, który, inny, ta, ci, tamten; w zdaniu mogą być być przydawką (Twoja praca jest interesująca), orzecznikiem (Ten dom jest nasz),
  • liczebne, np. ile, tyle; w zdaniu mogą być przydawką (Dziś dostała tyle prezentów),
  • przysłowne, np. tak, tu, tam, gdzieś, dokąd, tamtędy, kiedyś; w zdaniu mogą być okolicznikiem miejsca (Idź tamtędy), sposobu (Zrób to tak), czasu (Wtedy nie przyjdę do Ciebie).

Zaimki rzeczowne, przymiotne i liczebne odmieniają się przez przypadki, liczby i rodzaje. Zaimki przysłowne są nieodmienne.

Ze względu na znaczenie zaimki dzielą się na:

  • osobowe, np. ja, ty, on, ona, my, wy, oni, one,
  • wskazujące, np. ten, ta, ci, tamten, tu, tam, ów,
  • pytające, np. kto? co? jaki? który? kiedy? gdzie?,
  • nieokreślone, np. coś, ktoś, gdzieś, któryś, kiedyś,
  • względne, np. kto, jaki, który, co,
  • przeczące, np. nikt, nigdzie, żaden, nic,
  • zwrotny się (sobie, siebie).

Istnieje też pojęcie wyrażenia zaimkowego. Powstaje ono, z połączenia jednego z zaimków: co, kto, ten, to, jaki, taki, tyle, jak (lub jakaś forma odmiany) i innego wyrazu (np. rzeczownik, przymiotnik, przysłówek).

Polub Edytornię na Facebooku 🙂
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes